Το 2026 αναμένεται να αποτελέσει χρονιά έντονων αποκλίσεων στις παγκόσμιες αγορές επιτοκίων και κρατικών ομολόγων, με τις μεγάλες οικονομίες να ακολουθούν διαφορετικές νομισματικές και χρηματοδοτικές τροχιές.
Σύμφωνα με ανάλυση της Bank of America, η Ευρωζώνη και το Ηνωμένο Βασίλειο κινούνται σε σαφώς διαφορετική κατεύθυνση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο ως προς τη νομισματική πολιτική όσο και ως προς τη δυναμική προσφοράς κρατικού χρέους.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η εικόνα καθορίζεται από απόκλιση σε τρεις κρίσιμους άξονες: τη στάση των κεντρικών τραπεζών, την καθαρή προσφορά κρατικών ομολόγων προς τον ιδιωτικό τομέα και τη διαχείριση των ισολογισμών των νομισματικών αρχών.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Τράπεζα της Αγγλίας αναμένεται να συνεχίσουν τη διαδικασία ποσοτικής σύσφιγξης, περιορίζοντας τα χαρτοφυλάκιά τους, την ώρα που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ επεκτείνει εκ νέου τον ισολογισμό της.
Αυτή η διαφοροποίηση ενισχύεται και από την πλευρά της προσφοράς: η καθαρή έκδοση αμερικανικών κρατικών ομολόγων προς ιδιώτες επενδυτές προβλέπεται να μειωθεί αισθητά, ενώ στα βρετανικά Gilts εκτιμάται σταθεροποίηση και στα ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα αύξηση.
Οι αγορές προεξοφλούν ένα ανομοιογενές μονοπάτι επιτοκίων, με αυξήσεις σε Αυστραλία και Καναδά, περιορισμένα περιθώρια περαιτέρω χαλάρωσης από την ΕΚΤ, ήπια μείωση επιτοκίων από την Τράπεζα της Αγγλίας και πιο επιθετική χαλάρωση από τη Fed.
Παρά τη βραχυπρόθεσμη αυτή απόκλιση, οι μακροπρόθεσμες αποδόσεις υποδηλώνουν έναν πιο συγχρονισμένο ανοδικό κύκλο μετά το 2026, με τα γερμανικά Bunds να εμφανίζουν τα υψηλότερα term premia διεθνώς, αντανακλώντας αυξημένες ανησυχίες για προσφορά και διάρκεια.
Στην Ευρωζώνη, το μακροοικονομικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από πτωτικές εκπλήξεις στον πληθωρισμό, οι οποίες εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν την ΕΚΤ σε ακόμη μία μείωση επιτοκίων κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026.
Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να συμπιέσει τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια στο πρώτο μισό του έτους, πριν η οικονομική δραστηριότητα επιταχυνθεί εκ νέου στο δεύτερο εξάμηνο.
Ωστόσο, το 2026 προβλέπεται να αποτελέσει ακόμη ένα έτος-ρεκόρ ως προς την ακαθάριστη και καθαρή έκδοση ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων, σε μια συγκυρία όπου η ζήτηση από βασικούς επενδυτές -όπως τράπεζες, συνταξιοδοτικά ταμεία και ξένους ιδιώτες– εμφανίζεται πιο περιορισμένη.
Το γεγονός αυτό έχει ήδη αρχίσει να αποτυπώνεται στα αυξημένα term premia των 10ετών και μακρύτερων λήξεων, καθώς και στην ανεπαρκή αποτίμηση των πιέσεων προσφοράς στα asset swap spreads.
Παράλληλα, η αντίφαση μεταξύ των αγορών που προεξοφλούν πληθωρισμό κάτω του στόχου έως το 2032 και της διατήρησης ανοδικών επιτοκίων πολιτικής υποδηλώνει ότι τα πραγματικά επιτόκια στη μεσαία διάρκεια ενδέχεται να βρίσκονται σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα, αυξάνοντας τον κίνδυνο αναπροσαρμογών στις αποτιμήσεις.
Αντίθετα, το Ηνωμένο Βασίλειο εμφανίζει πιο ευνοϊκές προοπτικές για την αγορά κρατικών ομολόγων. Η αποκλιμάκωση των πληθωριστικών πιέσεων αναμένεται να επιτρέψει δύο ακόμη μειώσεις επιτοκίων, τον Μάρτιο και τον Ιούνιο του 2026, εξέλιξη που, σε συνδυασμό με τη δημοσιονομική εξυγίανση, ενισχύει τη σχετική ελκυστικότητα των Gilts έναντι των γερμανικών Bunds.
Η περιορισμένη προσφορά ομολόγων έως το τέλος του δημοσιονομικού έτους και η αυξημένη χρήση εντόκων γραμματίων βελτιώνουν περαιτέρω τη μεσοπρόθεσμη εικόνα της αγοράς.
Τα spreads των Gilts εμφανίζονται καλά υποστηριγμένα, τόσο σε απόλυτους όρους όσο και σε σύγκριση με άλλες ανεπτυγμένες αγορές, καθώς οι τράπεζες καλύπτουν ανάγκες αντικατάστασης υψηλής ποιότητας ρευστών στοιχείων ενεργητικού (HQLA) εν μέσω μείωσης των αποθεματικών.
Επιπλέον, τα μεσοπρόθεσμα breakevens πληθωρισμού θεωρούνται υποτιμημένα και αναμένεται να ενισχυθούν, λόγω της σχετικής προσφοράς μεταξύ ονομαστικών τίτλων και τίτλων συνδεδεμένων με τον πληθωρισμό.
Συνολικά, το 2026 διαγράφεται ως έτος αυξημένης πολυπλοκότητας και διαφοροποίησης για τις αγορές ομολόγων, όπου οι επενδυτικές ευκαιρίες θα προκύπτουν λιγότερο από τη γενική κατεύθυνση των επιτοκίων και περισσότερο από τις σχετικές αποτιμήσεις, τις πιέσεις προσφοράς και τις ασυμμετρίες στη νομισματική πολιτική μεταξύ των μεγάλων οικονομιών.
