Μετά το πόρισμα της Ανεξάρτητης Αρχής κατά της Διαφθοράς για το «Κράτος Μαφία», η κοινή γνώμη θυμίζει κοπάδι από πιράνχας που περιμένει ανυπόμονα την πρώτη σταγόνα πολιτικού αίματος σε ποταμό του Αμαζονίου.
Σε μια εποχή όπου η πληροφορία ταξιδεύει με ταχύτητα δευτερολέπτων και η δημόσια εικόνα μπορεί να καταρρεύσει μέσα σε λίγες ώρες, η πολιτική επικοινωνία δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι αναγκαίο εργαλείο επιβίωσης. Γιατί στην πολιτική η μαγκιά δεν είναι να μιλάς συνεχώς. Η μαγκιά είναι να ξέρεις πότε πρέπει να σιωπήσεις. Και στην προκειμένη περίπτωση, ακόμη και τώρα που ίσως είναι αργά, η μοναδική λογική στρατηγική είναι η διαχείριση της ζημιάς. Να σώσεις ό,τι σώζεται. Και αυτό αφορά όλους τους εμπλεκόμενους.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από το πόρισμα, τις καταγγελίες διαφθοράς, τις σχέσεις πολιτικών προσώπων με οικονομικά συμφέροντα και τις αποκαλύψεις που συνεχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί κανένας πολιτικός δεν πρέπει να λειτουργεί χωρίς επαγγελματικό επικοινωνιακό σχεδιασμό.
The case study: ας μην ξεχνάμε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Σύμφωνα με το βιογραφικό του Μακάριου Δρουσιώτη, το 2013 διορίστηκε σύμβουλος στο Προεδρικό Μέγαρο από τον Νίκο Αναστασιάδη. Λίγα χρόνια αργότερα έγινε ο άνθρωπος που έγραψε το βιβλίο το οποίο προκάλεσε τη μεγαλύτερη ίσως πολιτική ζημιά στην υστεροφημία του. Πολιτικά αυτό είναι αποτυχία αξιολόγησης ανθρώπων και διαχείρισης σχέσεων.
Από το 2014 μέχρι το 2019 ο Δρουσιώτης υπηρέτησε ως πολιτικός σύμβουλος του τότε Επιτρόπου Χρίστου Στυλιανίδη, ενός ανθρώπου που από στενός συνεργάτης εξελίχθηκε σε πολιτικό αντίπαλο του Νίκου Αναστασιάδη. Εδώ βαράει συναγερμός.
Πολλοί πιστεύουν ότι ένας σύμβουλος πολιτικής επικοινωνίας υπάρχει για να γυαλίζει την εικόνα ενός πολιτικού. Λάθος. Ο πραγματικός του ρόλος είναι να λειτουργεί ως σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης. Να εντοπίζει τις νάρκες πριν τις πατήσει ο πολιτικός (άλλως πελάτης).
Στην υπόθεση του «Κράτους Μαφία», πέρα από τη νομική και ηθική διάσταση, αναδεικνύεται και σε ζήτημα πολιτικής διαχείρισης.
Η ιστορία της πολιτικής επικοινωνίας είναι γεμάτη από περιπτώσεις όπου το σκάνδαλο δεν κατέστρεψε τον πολιτικό. Τον κατέστρεψε ο τρόπος που το διαχειρίστηκε. Η κοινή γνώμη δεν κρίνει μόνο τα γεγονότα. Κρίνει την αλαζονεία, την έλλειψη αυτοκριτικής, τις αντιφάσεις, τον πανικό και κυρίως την αδυναμία κατανόησης του τι πραγματικά συμβαίνει γύρω του.
Στο σύγχρονο πολιτικό περιβάλλον κάθε δημόσια τοποθέτηση αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου αφηγήματος. Αν δεν το διαμορφώσει ο ίδιος ο πολιτικός με τη βοήθεια ειδικών, θα το διαμορφώσουν τα Μέσα ενημέρωσης, τα κοινωνικά δίκτυα και οι χιλιάδες «ειδικοί» των σχολίων. Και τότε συνήθως η μπάλα δεν μαζεύεται.
Ρεαλιστικά, η πολιτική επικοινωνία δεν μπορεί να εξαφανίσει ένα σκάνδαλο. Δεν μπορεί να σβήσει γεγονότα ούτε να ακυρώσει ευθύνες. Μπορεί όμως να αποτρέψει το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο αυτογκόλ. Μπορεί να βάλει πειθαρχία, στρατηγική και μέτρο σε μια κρίση που διαφορετικά εξελίσσεται ανεξέλεγκτα.
Το συμπέρασμα είναι απλό αλλά αμείλικτο. Κανένας πολιτικός δεν πρέπει να λειτουργεί μόνος του. Όχι επειδή δεν γνωρίζει πολιτική, αλλά επειδή η εξουσία έχει μια επικίνδυνη παρενέργεια: πείθει πολλούς ότι είναι πιο έξυπνοι από όλους τους άλλους.
Οι υποθέσεις που απασχολούν σήμερα την κυπριακή κοινωνία αποδεικνύουν ότι πέρα από τις όποιες ευθύνες, η απουσία επαγγελματικού πολιτικού - επικοινωνιακού management μπορεί να μετατρέψει μια δύσκολη κατάσταση σε ανεξέλεγκτο εφιάλτη.
Στην πολιτική, όπως και στις επιχειρήσεις, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από τις αποφάσεις που παίρνεις. Εξαρτάται και από το πώς τις διαχειρίζεσαι όταν τα πράγματα στραβώσουν… Όχι όταν ξεσπά η κρίση, αλλά πολύ πριν εμφανιστεί. Αυτό λοιπόν ονομάζεται στρατηγική η οποία περιλαμβάνει διαχείριση κρίσης πριν σκάσει η βόμβα στα χέρια σου!
*Διευθυντής ALPHA radio / Επικοινωνιολόγος.
