Γενικά είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην Κύπρο… και στον εργασιακό τομέα! Δεν ξέρω εάν αυτό έχει να κάνει με τους GEN Z, του τύπου «μην με πιέζετε θα φύγω να πάω στη μάμμα μου», η ουσία είναι ότι σύμφωνα με τα στοιχεία Ευρωπαϊκής Έρευνας για τις Συνθήκες Εργασίας 2024, η Κύπρος καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό σωματικής εξάντλησης burnout, άλλως εργασιακά «κρουσμένων» στην Ευρώπη, με το ποσοστό να φτάνει το 44%. Την ίδια στιγμή, το engagement παραμένει χαμηλό και η μέση διάρκεια παραμονής σε μια εταιρεία κινείται γύρω στα 3 έως 5 χρόνια. Που είναι κοντά στον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Αυτά τα στοιχεία δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι η πραγματικότητα μιας αγοράς που αλλάζει - και μαζί της αλλάζει και η σχέση των ανθρώπων με τη δουλειά ή την δουλεία! Γιατί ένας τόνος μπορεί να αλλάξει τα ΠΑΝΤΑ.
Σε «προσωπικά δεδομένα», στο περιβάλλον που ονομάζεται ALPHA, έκλεισα και κλείσαμε 10 χρόνια. Όχι επειδή «έτσι έτυχε», ούτε επειδή πιστεύω στη λογική της μόνιμης παραμονής. Αντιθέτως, θεωρώ φυσιολογικό - και σε πολλές περιπτώσεις υγιές - το να αλλάζει κάποιος επαγγελματικό περιβάλλον κάθε λίγα χρόνια.
Η δική μου πορεία είχε μια βασική διαφορά: ξεκίνησε με ένα project από το μηδέν, άρα υπήρξε το στοιχείο της απόλυτης δημιουργίας.
Δεν υπήρχε έτοιμη συνταγή. Δεν υπήρχαν εγγυήσεις επιτυχίας. Υπήρχε ρίσκο, αβεβαιότητα και στρατηγικά πήγαμε κόντρα στο ρεύμα. Ως ομάδα, επιλέξαμε να επενδύσουμε στην επιμονή και στον επαγγελματισμό. Δουλέψαμε σκληρά, χωρίς shortcuts και χωρίς την πολυτέλεια να αποτύχουμε. Ως Διευθυντική ομάδα έπρεπε να πετύχουμε κυρίως γι’ αυτούς που είχαμε κάτω από εμάς.
Το αποτέλεσμα; Καταφέραμε να δημιουργήσουμε έναν οργανισμό, να τον κάνουμε υπολογίσιμη δύναμη και στη συνέχεια πρωταγωνιστή στην «βιομηχανία» των ΜΜΕ.
Αυτό όμως δεν έγινε επειδή «μείναμε πολλά χρόνια». Έγινε επειδή, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, υπήρχε λόγος να μείνουμε. Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία της συζήτησης γύρω από το “tenure”. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος χρονικό όριο. Τα 3–5 χρόνια που δείχνουν οι στατιστικές είναι ένας μέσος όρος, όχι κανόνας.
Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι το τι συμβαίνει μέσα σε αυτά τα χρόνια.
Στη δική μου/μας περίπτωση, δεν ένιωσα ποτέ ότι «χρωστάω» κάτι σε κάποιον. Δούλεψα/με και κάθε τέλος του μήνα πληρώθηκα/με για αυτό που έκανα/με και εξελίχθηκα/με μέσα από τη διαδικασία. Το είπε και ο Κίντζιος… είναι μια επαγγελματική σχέση - τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Δεν χρωστώ κάτι στην εταιρεία… ούτε η εταιρεία σε εμένα. Business its business, no emotion needed.
Αυτό μπορεί να ακούγεται κυνικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι ξεκάθαρο. Και η καθαρότητα στις επαγγελματικές σχέσεις είναι πολλές φορές πιο υγιής από τις ψευδαισθήσεις.
Σε μια αγορά όπου το 44% δηλώνει εξαντλημένο, το βασικό ερώτημα δεν είναι πόσο αντέχεις να μείνεις. Είναι αν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις.
Για έναν εργαζόμενο, τα σημάδια είναι απλά:
- αν σταματάς να μαθαίνεις,
- αν δεν δημιουργείς πλέον αξία,
- αν η καθημερινότητα γίνεται απλώς επανάληψη,
τότε ίσως έχει έρθει η στιγμή για το επόμενο βήμα.
Από την άλλη πλευρά, αν υπάρχει πρόκληση, εξέλιξη και ουσιαστική συμμετοχή, τότε ακόμα και μια νέα δεκαετία μπορεί να έχει νόημα.
Για τους οργανισμούς, το μήνυμα είναι ακόμη πιο κρίσιμο. Δεν μπορούν να περιμένουν από τους ανθρώπους να «μένουν» απλώς και μόνο από συνήθεια ή ασφάλεια. Πρέπει να δημιουργούν περιβάλλοντα που δίνουν λόγο παραμονής: προοπτική, ουσιαστική εμπλοκή, χώρο για εξέλιξη.
Διαφορετικά, οι αριθμοί θα συνεχίσουν να επιβεβαιώνουν αυτό που ήδη βλέπουμε: χαμηλό engagement, υψηλό stress, «κρουσμένους επαγγελματίες» και συνεχή κινητικότητα.
Στο τέλος της ημέρας, η καριέρα δεν μετριέται σε χρόνια. Μετριέται σε φάσεις. Και κάθε φάση έχει έναν κύκλο ζωής.
Υ.Γ. : Το ζητούμενο δεν είναι να μείνεις όσο περισσότερο μπορείς… είναι να ξέρεις γιατί μένεις.
*Διευθυντής ALPHA radio / Επικοινωνιολόγος.
